توهين دوباره آذريزدي به يزد و يزديها

مردم و مسئولين شهر و استان يزد، چه بايد براي آذر يزدي مي كردند كه نكردند!؟

سالها قبل و در هنگامي كه آذريزدي پس از سالها زندگي كردن در تهران به يزد بازگشت، مهندس سفيد و كاظميني، كه استاندار و مدير كل فرهنگ و ارشاد اسلامي يزد بودند، همت كرده، خانه اي براي آذريزدي خريدند، كه پس از مدتي، آذريزدي خانه را به حسين مسرت هديه داد و دوباره به خانه كاگلي پدري  بازگشت!!

تا به امروز، توسط مسئولين فرهنگي و سياسي شهر و استان، براي آذريزدي، همراه با اهداي كادو و جوايز و سكه هاي فراوان، چندين مراسم بزرگداشت و نكوداشت در يزد و تهران برگزار، و به همت شوراي نامگذاري، خياباني در يزد به نام آذريزدي نامگذاري شده، و اما آذر يزدي كه درب خانه را بر روي همه بسته است و فقط از كانالهاي مخصوصي به دنيا نگاه مي كند، واقعا از يزد و يزديها چه مي خواهد!؟

آذريزدي كه بيمار و كهنسال و مجرد و بي زن و فرزند و تنها و كم حوصله و بدبين است، به دفعات مختلف، در بيمارستانهاي حضرت سيدالشهداء(ع)، دكتر مرتاض و مجيبيان يزد بستري و بدون پرداخت كوچكترين هزينه اي تحت درمان قرار گرفته، مداوا شده، و اما هر بار كه گوش مفتي پيدا كرده و غريبه اي را ديده، از غريبي و غربت خود در يزد «قصه ها» گفته است.

آذريزدي در آخرين گفتگوي خود كه در ايام سال نو با خبرنگار ماهنامه شهرزاد انجام شده، از تنهایی و غريبي  و آرزوي خود براي رفتن به آسايشگاه كهريزك گفته است، و اما اگر اين خواست و آرزو را حتي با اولياء كه در نوروز بديدار او رفته بود در ميان مي گذاشت، و يا به مسئولان شهر و استان مي گفت، او را بدون آبروريزي و جنجال به آرزويش نمي رساندند!؟

درست است كه يزد، شهر دود و ديابت و سكته و سرطان و تنگ نظري است، اما هيچگاه هيچكس در يزد، براي آذريزدي كم نگذاشته و يزديها بخاطر خصوصيات اخلاقي خود، آنچه كه در توان داشته اند براي او انجام داده اند، حال اگر مشكل و مسئله چيز ديگري است، بماند.

براستي براي شهري كه بزرگترين مراكز فرهنگي و درماني و صنعتي آن خصوصي است، و مسئولان آن در هنگام لزوم، كمك هاي زيادي را به مردم محروم ديگر شهرها كرده اند و مي كنند، بسيار زشت است كه اينجور آذريزدي بر آبرويشان چوب حراج بزند، اما چه مي توان كرد، بايد بهانه ها و گلايه هاي هميشگي پيرپسر را تحمل كرد...