مقاله وارده

روزنامه نگار کیست!؟

اگر نگاهي به وضعيت نشريه هاي امروز بكنيم متوجه خواهيم شد كه بيشتر نشريه هاي موجود روي پيشخوان روزنامه فروشي هاي ما، نشريه هايي هستند با حداقل استاندارد هاي علم روزنامه نگاري. هم از نظر كميت و هم از نظر كيفيت.

مطالب تكراري، بي محتوا، كپي برداري از منابعي كه هرگز نام آن ذكر و اعلام نمي شود؛ از جمله ضعفهاي مطبوعات است. اين تنها گوشه اي از بحران فرهنگي مي باشد كه مي توان اشاره نمود.

استفاده ابزاري از تصاوير دختران جوان و هنرپيشه هاي زن با آرايشهاي بسيار غليظ در پشت جلد اكثريت قريب به اتفاق نشريات زرد و باصطلاح روحوضي، نشان آشكاري ازسقوط غم انگيز فرهنگي و اخلاقي بسياري از نشريه داران امروزي ايران است كه قصد دارند علم روزنامه نگاري رابه دلالي محبت تبديل كنند!!

هر روز نيزنشريه تازه اي سر بر مي آورد و اكثر آنها از گروه نشريات زرد هستند. حال اين سوال مطرح مي شود كه چند درصد متقاضيان توليد نشريات، قبل از ورود به اين دنياي آشوب زده، پژوهشگر، نويسنده، شاعر و يا روزنامه نگار بوده اند؟! به حرف نه، به عمل و با نشان دادن سند و مدرك!!

اگر مطبوعات كه وظيفه روشنگري و تنوير افكار عمومي را بر عهده دارد خود از آرمانها فاصله گرفته باشد، ديگر چه توقعي از خواننده و مردم كوچه و بازار مي توان داشت

راهنمايي كي تواني

اي كه خود راه را نداني

بسياري از مطبوعات ما حالت آگهي نامه، تمجيد نامه و يا نشريات زرد هستند، و كمتر حرف و درد واقعي مردم را منعكس مي كنند. تازه اگر روزنامه نگاري حرف دل مردم را بگويد يا از مسئولي آن را سوال كند به بدترين شكلي مورد تخريب قرار مي گيرد و هزار انگ به او زده مي شود؟! در واقع ، مطبوعات ما بعضي از مسئولان را بد عادت كرده اند كه برداشت آنها از خبرنگار اين است كه ثناگوي مسئولان باشند و اگر كسي ثناگويي نكرد خبرنگار نيست!!

دفاع از عدالتخواهي، راستگويي و آزاديخواهي و پاسداشت حرمت قلم مهمترين وظيفه يك روزنامه نگار و يا نويسنده است. اگر پذيرفته ايم كه خداوند خالق علم و انديشه و قلم است و اين موهبت الهي را به ما بخشيده كه صاحب علم و انديشه و قلم باشيم، شايسته نيست به مردمي كه تشنه آگاهي و اطلاعات هستند، دروغ بگوييم!

ماكسيم گوركي نويسنده و روزنامه نگار مشهور حرف خوبي مي زند. آنجا كه مي گويد: ‹‹وقتي مي نويسي ابتدا بينديش كه خداي تو كيست و هميشه خدايت را در نوشته هايت جستجو كن!»

گوركي در ادامه مي آورد: ‹‹آن كس كه حرفه روزنامه نگاري را بر مي گزيند نبايد در انتظار زندگاني اشرافي باشد و آن كس كه در انديشه سود و سرمايه باشد فكرش به سوي عدالت اجتماعي نمي چرخد.»

رمداني