آنکه با هر حرف، زخمی می زند

آنکه با هر زخم، مرحم می نهد

آنکه دل را، با کلامش غرق آتش کرده است

مشت ما را پیش خود وا کرده است

آنکه می گوید ازعشق این چنین

آنکه می خواند ازحق این چنین

آنکه توفان را چنین بر باد داد

شوق رفتن را به عاشق یاد داد

آنکه این غم نامه را آورده کیست؟!

........................................

حال من بد نيست، غم كم مي خورم

كم كه نه هرروز كم كم مي خورم

آب مي خواهم، سرابم مي دهند

عشق مي ورزم، عزابم مي دهند

خود نمي دانم كجا رفتم به خواب

ازچه بيدارم نكردی آفتاب ؟

خنجری برقلب بيمارم زدند

بي گناهی بودم و دارم زدند

دشنه ای نامرد، برپشتم نشست

ازغم نامردمی، پشتم شكست

عشق اگر اين است، مرتد می شوم

خوب اگر اين است، من بد می شوم

بس كن ای دل، نابسامانی بس است

كافرم ! ديگر مسلمانی بس است

بعد از اين با بی كسی خو مي كنم

هرچه در دل داشتم رو مي كنم

درد می بارد چو لب تر مي كنم

طالعم شوم است باور می كنم

من كه با دريا تلاطم كرده ام

راه دريا را چرا گم كرده ام ؟

قفل غم بر درب سلولم مزن

من خودم خوش باورم گولم مزن

من نمی گويم كه خاموشم مكن

من نمی گويم فراموشم مكن

من نمی گويم كه با من يار باش

من نمی گويم مرا غمخوار باش

من نمی گويم دگر گفتن بس است

گفتن اما هيچ نشنفتن بس است

روزگارت  باد شيرين  شاد باش

دست كم يك شب تو هم فرهاد باش

عشق از من دور و پايم لنگ بود

قيمتش بسيار و دستم تنگ بود

گرنرفتم هر دو پايم خسته بود

تيشه گرافتاد دستم بسته بود

هيچ كس دست مرا وا كرد ؟ نه

فكردست تنگ ما را كرد ؟ نه

هيچ كس ازحال ما پرسيد ؟ نه

هيچ كس اندوه ما را ديد ؟ نه

هيچ كس اشكی برای ما نريخت

هر كه با ما بود از ما می گريخت

چند روزی است حالم ديدنيست

حال من از اين و آن پرسيدنيست

گاه بر روی زمين زل مي زنم

گاه بر حافظ ، تفاْل مي زنم

حافظ ديوانه فالم را گرفت

يك غزل آمد كه حالم راگرفت

"ما ز ياران چشم ياري داشتيم"

"خود غلط بود آنچه مي پنداشتيم"